از حدود 300 سال پیش که نخستین کتاب های مهم در حوزه تجارت بین الملل نوشته شدند و نخستین نظر یه های تجارت بین الملل ارائه شدند، بیشتر تالش دانشمندان و نظر یه هایشان در تأ کید بر مفید و خوب بودن تجارت بین الملل بوده است، اما به تدر یج بشر از این مرحله عبور کرد و از نیمه های قرن بیستم، وارد مرحله ای شد که به دنبال افزایش کارایی و اثربخشی فعالیت های تجارت بین الملل در حالت جزء، و تمامی موضوعات روابط بین الملل در کل، گردید. از این دو ران به بعد، سیاست سازان و سیاست گذاران از یک مسیر و اندیشمندان و دانشمندان از مسیر دیگر تالش نمودند تا کارایی و اثربخشی تجارت را تا حد ممکن افزایش دهند. این هدف باعث تولد و پیدایش سازمان های متعدد توسعه ای و ترو یجی تجاری و صنعتی در سطح ملی و بین المللی گردید. خوشبختانه کشور عز یزمان ایران نیز از همان ابتدا با تأسیس نهادهایی نظیر اتاق بازرگانی و مرکز توسعه صادرات در داخل و عضو یت در سازمان های بین المللی نظیر UNCTAD و UNIDO و FAO و ایجاد پیمان های منطقه ای نظیر سازمان همکاری های اقتصادی )ECO)، گام های استواری در این راستا برداشته است. اما نه دانش تجارت بین الملل به سطح مشخصی از پیشرفت بسنده کرده است و نه سازمان های توسعه تجارت در سطح مشخصی باقی ماندهاند.