این کتاب نقدی عمیق و امیدبخش به وضعیت فعلی جوامع است و میگوید که
ما در یک «سیاست کمبود » گیر افتادیم، سیاستی خودخواسته به این معنی که
سیستمهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگیمان طوری طراحی شدهاند که پیشرفت
را مسدود میکنند؛ از ساخت مسکن مقرونبهصرفه و زیرساختها گرفته تا مقابله
با تغییرات اقلیمی و نوآوریهای بزرگ، تا جاییکه به نظر میرسد سیاستگذاران
نتوانستهاند آیندهای روشن را ترسیم کنند و در برخی امور ، سیاستهای یک نسل،
اساس مشکلات نسل بعد را شکل داده است.
کِلِین و تامپسون استدلا ل میکنند که سیاستگذاریهای امروزه بیش از حد بر
«حفظ داشته ها » تمرکز کرده و کمتر بر «ساختن » و ایجاد فراوانی.
پیام اصلی کتاب این است که وقت آن رسیده تا به سمت «سیاست فراوانی »
حرکت کنیم، یعنی سیاستی که نهتنها از آسیبها جلوگیری کند، بلکه پروژههای
جسورانه و بزرگمقیاس بسازد تا زندگی را برای همه بهتر کند؛ به بیان دیگر یعنی
افزایش عرضه با بهره بردن از نوآوری.
برای نهادهای تندرو، این یعنی پذیرش نوآوری و سرعتبخشی در حیطههای
مختلف پیشرفت و برای محافظهکارها یعنی شناختن نقش ضروری دولت در حل
مشکلات بزرگ.
کتاب پر است از مثال های واقعی از شکست های اخیر ، همچون تأخیر در
پروژه های انرژی پاک یا بحران مسکن، و از مصادیق داخلی آن می توان به طرح های
ناموفقی از جمله احداث بیش ازحد سد ها، انتقال ناموفق آب از دریا به شهرها، و طرح
مسکن مهر اشاره کرد. کتاب راه حل هایی عملی نیز ارائه می دهد، همچون اصلاح
قوانین زیست محیطی، تشویق سرمایه گذاری دولتی و تغییر فرهنگ سیاسی برای
«دوباره بزرگ فکر کردن